Svar: menn

feminism2b

Så skal jeg svare på mitt eget innlegg, på mine egne tanker. Jeg hadde tenkt til å skrive om hvordan ting forandrer seg, hvordan jeg tenker annerledes nå, og ikke føler samme avstanden, samme skepsisen, men Kristina, en klok, klok jente kom med en kommentar som fikk meg til å tenke litt nytt og litt annerledes, i kommentarene ser hun mer enn jeg har forstått:

"å kjølne i forhold til menneske er eit teikn på at ein ikkje har det bra. det er som når ein held på å forfryse seg, og kroppen trekker blodet bort frå ekstremitetane, fingre og tær, for å ta vare på det som verkeleg tyder noko, organa. på same måte kan det kanskje vere med menn, ved at ein kjenner at dei er mest av alt ein del av problemet, som gruppe, relasjon eller rolle i livet, og at ein dermed kjølnar i forhold til dei."

Og det forklarer en hel del, for meg. I sommer var jeg mye mer sårbar enn jeg er i dag, nå har jeg det bra, jeg føler meg trygg, jeg føler ikke at noen leker med meg, selvom jeg kysser forskjellige gutter hver helg, jeg vil ikke binde meg, jeg vil smile og danse, være glad. Og alt i alt, så er vi bare mennesker, oppdratt på forskjellige måter, påvirket på forskjellige måter, som gjør oss slik vi er.

Og påstandene:
Jeg har aldri møtt en mann som ikke noen gang har brukt det at jeg er kvinne imot meg.
Jeg har aldri møtt en mann som ikke har brukt min seksualitet mot meg.
Jeg har aldri møtt en mann som jeg, i ettertid kan tenke at jeg fortsatt stoler på.

Dette kunne på mange måter gjerne handlet om kvinner, og akkurat nå er mange av mennene jeg kjenner ikke slik, jeg ser ikke dette i dem. Heldigvis.

Og til slutt, noen flere viktige ord fra Kristina:
"eg møter mange menn som seier at dei ikkje undertrykker kvinner, og av det trekker sluttninga at kvinner ikkje er undertrykt, eller at det ikkje er av menn dei er det. mange feministar vil meine at det "å sjå på det å vere kvinne som eit handikapp" ikkje er noko ein kan la vere, nærast, av di det er så innbakt i språket, diskursane og med den måten vi forstår oss og andre.". Mm dere synes dette er vanskelig å forstå anbefaler jeg dere å lese feministisk litteratur (Simone de Beauvoir - Det annet kjønn), lærebøker og gå på foredrag (på f.eks Litteraturhuset)

3 kommentarer

nattvake

08.nov.2009 kl.21:21

Eg tenker ofte at den litt vonde kjensla menn kan gje meg, eigentleg skuldast at dei fungerar som ein spegel som reflekterar sider ved meg sjølv som eg ikkje er heilt trygg på. Eg blir stadig vekk konfrontert med mitt destruktive handlingsmønster. Det er ikkje så mykje at det er menn som objektifiserar meg, men meit at eg gjør meg sjølv til eit objekt, på ein måte. Så kan ein spørje kvifor eg gjør dette, og det veit eg sanneleg ikkje. Om det er ytre faktorar som er medverkande i mi atferd, eller om det er min personlegdom som står bak alt.
(Dette er verken feminisme, eller forsvar for eit nedverdrigande kvinnesyn. Dette er eit forsøk på sjølvinnsikt)
Fine innlegg!

JULIE AIDA

09.nov.2009 kl.13:47

jeg er utrolig enig i nattvake, og jeg er glad du skrev dette innlegget. jeg får et mye større perspektiv på meg selv, sånn fra et annet ståsted - flue på veggen kanskje. at jeg ikke går så veldig inn i min egen situasjon, men mer generelt og det blir jeg konfrontert med stadig. og det hjelper meg på mange måter. takk for innlegget, fina. ♥

Kristina

09.nov.2009 kl.15:10

du er nå så god du!

eg trur ein kombinasjon av innsikt i korleis verda fungerer, til dømes med forskjellege mekanismar og sjølvinnsikt er viktig. eg trur ein kan gjere mykje i måten ein møter verda på, og i kva ein møter verda med, som nattvake seier.

likevel er det dessverre sånn at alle jentene eg kjenner har opplevd kjipe ting eg ikkje trur menn opplever like mykje. som å bli spurt om dei sel seg, eller om å svara taxirekninga med sex. ein veit at berre ein av hundre valdtektsmenn blir tatt (http://www.dagsavisen.no/meninger/article450488.ece). menn har nok andre kjipe ting dei opplev, det er ikkje det. skal ein kome nokon veg trur eg det er lurt å jobbe med verda, i tillegg til seg sjølv.

då trur eg ein kan kome langt. smil!

Skriv en ny kommentar

uteerdetmelkehvitt

uteerdetmelkehvitt

22, Oslo

Nå er det kanskje ikke så mye igjen av det som var. (Oslo var en gang byen vår, nå er det ingenting igjen. Du som leser, vil få vite hvem jeg er den dagen alle hemmelighetene er avslørt. Den dagen VG slår opp saken på førstesiden).

bloglovin

Kategorier

Arkiv

Blogglisten
hits